“ငွက္သြင္ပ်ံၾကြမတတ္ေသာ္”

ေႏြဦးဝင္စ
ႏွင္းလဲက်၍
ျမဴကသိုင္းၿခဳံ
ဝနာစုံတြင္
နီဟုန္ေစြးေစြး
ငွက္ေက်းသာစြ
ရြက္ေျမခေသာ္
ေမာလ်ရီေဝ
တိမ္ဦးေစ၍
ေၾကြေသာရြက္ႏွင္႔
အလြမ္းသင္႔လွ်က္
ေမွ်ာ္လင္႔သက္ေဝ
တစ္ပါးေျမမွ
ႏြမ္းေခြသဲလွဳိက္
ရင္အရွိဳက္ဝယ္
ထိုးစိုက္သဲႏု
လဲၿပိဳလုျဖင္႔
ခုလွ်င္ခဏ
ခ်စ္သဲလွထံ
ဝဲပ်ံေရာက္ခ်င္
စိတ္၌ယွဥ္သည္
ငွက္သြင္ပ်ံၾကြမတတ္ေသာ္ဝ္…။



မင္းၾကည္ညိဳ

“အရြယ္လြန္ အခ်စ္”

အလြမ္းသံသရာဖြဲ႕
ႏြမ္းၾကမၼာႏြဲ႕နဲ႔
စခမ္းျပာသာယာမဲ႔ၿပီး
ခင္ကညာရယ္
တို႔ေတြ ဇရာဖဲ႔ခဲ႔ၿပီေနာ္။

ရင္႔ေရာ္အိုမင္း
ပန္းတစ္ပြင္႔ညွိဳးျခင္းလို၊
တြန္႔ေၾကြေျမသက္
သစ္ရြက္တစ္ရြက္လို၊
တကယ္ဆိုခႏၶာၿပိဳတဲ႔ အခ်ိန္ေပါ႔။

ႏုပ်ိဳျခင္းေတြေပ်ာက္
အလွေသြးေတြခမ္းေျခာက္ၿပီ။

သို႔ေပမယ္႔ခင္…။
ေမာင္႔အၾကင္နာနဲ႔
တြယ္မိတဲ႔ သံေယာဇဥ္က
အစဥ္ထာဝရ ႏုပ်ိဳေနဆဲ
မဆုံပဲ ခြဲခဲ႔ရတယ္ဆိုေပမယ္႔
ရင္ခုန္အၿမဲ သဲရဲ႕နန္းမွာပဲေပါ႔…။

ဒီတစ္ခါျပန္ေတြ႕
ငယ္အနာေတြ တို႔ေမ႔လို႔
ႏွစ္ကိုယ္ေတြ႕ၾကင္ၾကင္နာနာ
ညင္ညင္သာသာ ခ်စ္ေတးဖြဲ႕
ယုယစြာ အျပစ္မဲ႔ၿပီး
ယဲ႔ယဲ႔က်န္တဲ႔ ေနညိဳခ်ိန္ေတာင္
ေမာင္ကေတာ႔ေလ…
တကယ္မမွိန္ပဲ
အခ်စ္အိမ္ကေလး အတူေဆာက္ခ်င္ေသးတယ္။ ။



မင္းၾကည္ညိဳ

တကယ္သိၿပီး တကယ္ထိေအာင္မလုပ္ေသာအရာမ်ား

ရန္ကုန္ကို ရင္ခုန္သည္။ ရင္ခုန္သည္ဆိုေသာစကားထက္ ရင္တုန္သည္ဟုဆိုရလွ်င္ ပို၍မွန္ေပမည္။ တကၠစီေမာင္းေသာ ဒရိုက္ဘာက သြားမ်ားနီရဲေနအာင္ဝါးျခင္းျဖင္႔ ၿမိဳ႕လယ္လမ္းမေသာ အေဝးေျပးလမ္းမေသာ ေသာမ်ားမေရွာင္ ကြမ္းတံေတြးေဆာင္ကာ လမ္းကိုေဆးနီဆိုးေလသည္။ မီးပြဳိင္႔မ်ား၌ မီးအနီျပေသာ အစိမ္းျပေသာ ေသာမ်ားမေရွာင္ ေဇာကိုေဆာင္ကာ တေဝါေဝါတဝူးဝူးေမာင္းတတ္ပါေသး၏။ ဤကား တကၠစီသမားတင္မဟုတ္ပဲ ဘတ္စ္ကားသမားလဲ သမားရိုးက်ျဖစ္စဥ္ဟု ေျပာလို႔ရမည္ထင္သည္။ သမားရိုးက်လုပ္စဥ္ဟု ထပ္၍ဆိုရလွ်င္ စာေရးသူပင္ လြန္မည္ေလာ။ လြန္မလြန္ကိုမူ စာဖတ္သူမ်ား ေဝဖန္သုံးသပ္ရန္သာ ရွိေပေတာ႔သည္။
စာေရးသူတို႔ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ လက္ရွိအေျခေနတြင္ ႏိုင္ငံ၏ႏိုးထျခင္း အစဟုဆိုရမည္။ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ေက်ာ္မွ်ေသာ အခ်ိန္တို႔သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ အစစအက်ည္းတန္၍ အထီးက်န္ေနခဲ႔ရ၏။ အဘယ္႔ေၾကာင္႔နည္း။ ရွင္းပါ၏။ ပထမဆုံးအာဏာဆုတ္ကိုင္မႈ တစ္နည္းဆိုရေသာ္ အာဏာမက္ေမာမွဳ အားႀကီးေသာ ႏိုင္ငံ႔ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူမ်ားကို လက္ညွိဳးထိုးရေပမည္။ ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူတို႔ အသုံးမက်မွဳ ကိုယ္က်ိဳးသာလွ်င္ၾကည့္တတ္မွဳတို႔ေၾကာင္႔ ႏိုင္ငံသည္ထင္သေလာက္ ခရီးမေရာက္ျဖစ္ရသည္။ ႏိုင္ငံံ႔ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူသည္ ႏိုင္ငံတကာႏွင္႔ ရင္ေဘာင္တန္းေတြ႔ႀကဳံေနရသည္မွာျငင္းဖြယ္မရွိ။ ထိုသို႔ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ေနရေသာ ႏိုင္ငံတကာ၏အလယ္တြင္ ႏိုင္ငံ႔ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူမ်ားသည္ အျခားအျခားေသာႏိုင္ငံမ်ားႏွင္႔ ရင္ဆိုင္ရခ်ိန္တြင္ ၄င္းတို႔ႏိုင္ငံတြင္းျပည္သူမ်ားအေပၚ ႏိုင္ငံျခားဗဟုသုတမ်ားအတြက္ မ်က္စိပိတ္ နားပိတ္လုပ္ခဲ႔ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ အာဏာမက္ေမာေသာသူမ်ားကို ဦးစြာပထမ လက္ညွိဳးထိုးျပရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ မည္သူက်န္ဦးမည္နည္း။ ျပည္သူပင္ျဖစ္သည္။ ျပည္သူကိုဘာ႔ေၾကာင္႔ ဆြဲထည့္ရသနည္း။ ရွင္းပါမည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ လြန္စြာအစဥ္အလာႀကီးသည္ကား မွန္ပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ ထိုအစဥ္အလာႀကီးေသာ လူမ်ိဳးမ်ားသည္ အထည္ႀကီး အေခါက္ပ်က္သဖြယ္ျဖစ္ေနေပသည္။ ေရွးကမည္မွ်ပင္ ထည္ဝါခဲ႔သည္၊ ဝင္႔ေမာ္ခဲ႔သည္၊ စသည္တို႔ကို ဖြင္႔ေဖာ္ေနမည္႔အစား လက္ရွိအေျခေနတြင္ စာေရးသူတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား၏ တစ္ဦးခ်င္း အက်င္႔စာရိတၱမ်ားကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမွသာ ႏိုင္ငံသည္ ႏိုင္ငံတကာအဆင္႔ကိုမွီႏိုင္ရန္ အိပ္မက္မက္ႏိုင္ေပမည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးအမ်ားစုမွာ ေထရဝါဒအရ ကိုယ္က်င္႔သီလကို နားလည္ထားၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထိုကိုယ္က်င္႔သီလသည္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ ဘုရားေက်ာင္းကန္မ်ားသြားမွသာ က်င္႔ေကာင္းရာ၏ဟု မွတ္ထင္ကုန္သည္ထင္ပါ၏။ ေထရဝါဒသည္ ဒစ္ပလင္းေကာင္းေသာ ဘာသာတစ္ရပ္ျဖစ္၏။ ဒီကေန႔ ကမၻာေပၚတြင္ စည္းကမ္းအေကာင္းဆုံး ဘာသာကိုျပရပါမည္ဆိုလွ်င္ စာေရးသူတို႔၏ ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာပင္ျဖစ္ေလသည္။ ထိုသို႔ အေကာင္းဆုံးဘာသာ၏ေအာက္တြင္ စာေရးသူတို႔ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား အဘယ္ေၾကာင္႔ ယခုလိုျဖစ္ေနရသနည္း။ နံပါတ္တစ္ အစဥ္အလာႀကီးခဲ႔သည္ကိုသာယာ၍ လက္ရွိအေျခေန၌ ေပါ႔ေလ်ာ႔စြာေနခဲ႔ျခင္း၊(တစ္နည္း) ႏိုင္ငံႀကီးသားဟု ခံယူလွ်က္ အရာရာကို ဂရုမစိုက္ျခင္း၊စိတ္ႀကီးဝင္ျခင္းမ်ား စုိးမိုးေနျခင္းေၾကာင္႔ဟု ေျပာႏိုင္သည္။ မျဖစ္သင္႔ေသာ အရာမ်ားျဖစ္ၿပီး အထူးဆင္ျခင္ဂရုစိုက္စရာ အခ်က္မ်ားျဖစ္ေပသည္။
ႏိုင္ငံ႔ေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနအထားဘက္ကို တစ္ဖန္ျပန္၍ ၾကည့္ရပါလွ်င္မူ လိုင္းကား(ဘတ္စ္ကား) တကၠစီမ်ားကို စည္းစနစ္ေကာင္းေကာင္းျဖင္႔ ေသခ်ာစြာ ေျပးစြဲေစၿပီး တတ္ႏိုင္သမွ် အမွားအယြင္းနည္းေအာင္ ထမ္းသိမ္းသင္႔သလို လမ္းတံတားမ်ားကိုလည္း ႏိုင္ငံတကာစံမွီ ျပဳလုပ္ေပးမွသာ မ်က္ႏွာမငယ္ရေပမည္။ ထိုတင္မက လမ္းတံတား အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေၾကာင္႔ Transport and Delivery လြယ္ကူထိေရာက္မွဳကို တစ္ပါတည္း အက်ိဳးခံစားႏိုင္သည္ဟု စာဖတ္သူတိုင္း သိၿပီးျဖစ္ေပလိမ္႔မည္။ ၂၀၁၂ခုႏွစ္ ေႏွာင္းပိုင္းကာလ ဒီဇင္ဘာတြင္ စာေရးသူ၏ ႏိုင္ငံျခားသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ အလည္လာေရာက္ခဲ႔ဖူးပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ သူႀကဳံေတြ႕ခဲ႔ရေသာ အခက္အခဲတစ္ခ်ိဳ႕ကို ေျပာျပခဲ႔သည္။ စာေရးသူလဲ အသာေလးၿငိမ္ကာ နားေထာင္ေနမိသည္။ က်ိဳက္ထီးရိုးေစတီသို႔ သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ရာ ဟိုတယ္တြင္ သူစီးေသာဖိနပ္ ေပ်ာက္ဆုံးခဲ႔ေလသည္။ ေတာင္ေပၚသို႔အတက္ ကားခကို ႏိုင္ငံသားႏွင္႔ တန္းတူညီမွ်မဟုတ္ပဲ Extra Pay ( Under table money) ပုံစံျဖင္႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ထပ္ေတာင္းသည္ ဟူ၏။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရအေနျဖင္႔ Bus System ကိုကိုင္တြယ္ရာတြင္ ညံ့ဖ်င္းေနေသးေၾကာင္း ေထာက္ျပသည္။ ဤအျဖစ္အပ်က္မွာ က်ိဳက္ထီးရိုးတစ္ေနရာထဲတြင္မဟုတ္ပဲ က်ိဳက္ထီရိုးမွ မႏၱေလးအသြား မႏၱေလးမွ ရန္ကုန္အျပန္ တစ္ပုံစံတည္းျဖစ္ေနသည္ကို သူ႔အေနျဖင္႔ လြန္စြာစိတ္ပ်က္မိေၾကာင္း ေျပာသည္။ စာေရးသူတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဆက္သြယ္ကူးသန္းေရး ဆိုးေနေသးသည္မွာ ျငင္းဖြယ္ရာမရွိေၾကာင္း သူကဆက္ေျပာသည္။ စာေရးသူက ၿငိမ္၍သာ နားေထာင္ေနရသည္။ သို႔ေသာ္ က်ဳိက္ထီးရိုးေစတီကို ဖူးေမွ်ာ္ရသည္မွာ ဖူးမဝႏိုင္ျဖစ္ရေၾကာင္း၊ မႏၱေလးေတာင္ႏွင္႔ စစ္ကိုင္းေတာင္တို႔ကို လြန္စြာမွပင္ႏွစ္သက္မိေၾကာင္း၊ ဥိးပိန္တံတားေပၚတြင္ လမ္းေလွ်ာက္၍ ေလညင္းခံရသည္မွာ အရသာရွိလွေၾကာင္း အမႊန္းတင္ေျပာဆိုသြားေလသည္။ စာေရးသူလဲ “အင္း…ေတာ္မွေတာ္ေသးရဲ႕။ ေကာင္းတာေလးေတြ ပါေပေသးလို႔” ဟုစိတ္ထဲမွ ေရရြတ္ေနမိသည္။ အမွန္ဆိုရေသာ္ ထိုသူငယ္ခ်င္းေျပာသြားသည္မွာ ျငင္းမရေသာအျဖစ္ ျဖစ္၏။ စာေရးသူတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဘတ္စ္ကားႏွင္႔ ဒရိုက္ဘာ စပယ္ယာမ်ား၏ အမူအက်င္႔တြင္ စနစ္တက် တည္ၿငိမ္ယဥ္ေက်းမွဳမရွိျခင္း၊ ဘတ္စ္ကုမၸဏီမ်ားအေနျဖင္႔ ခရီးသည္မ်ား အဆင္ေျပ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕မွဳရွိႏိုင္ေစရန္ ဝန္ေဆာင္မွဳအားနည္းျခင္း၊ ဘတ္စ္ကားမ်ား လုံေလာက္မွဳမရွိျခင္းေၾကာင္႔ ခရီးသည္မ်ား ျပြတ္သိပ္ညပ္သည္းျခင္း၊ ဘတ္စ္ကားမ်ား ေျပးဆြဲရာတြင္ လမ္းေၾကာင္းမ်ားသည္ မလိုအပ္ေသာ လမ္းေၾကာင္းထပ္ေနမွဳမ်ားေၾကာင္႔ ခရီးသည္မ်ားအတြက္ အခ်ိန္မၾကန္႔ၾကာသင္႔ပဲ ၾကန္႔ၾကာေနျခင္း၊ စသည့္အခက္အခဲတို႔မွာ အစိုးရႏွင္႔ သက္ဆိုင္ရာဘတ္စ္ကားကုမၸဏီမ်ား၏ တာဝန္ျဖစ္ေပသည္။ ဤသည္မွာ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမ်ားျဖစ္သည္႔ ရန္ကုန္မႏၱေလး စသည့္ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ား၌ ေန႔စဥ္ႀကဳံေတြ႕ေနရေသာ အခက္အခဲ ျပႆနာမ်ားျဖစ္၏။
လမ္းေဖာက္လုပ္ေသာ ကုမၸစီမ်ားသည္လည္း ထို႔အတူပင္ျဖစ္သည္။ ေတာလ္ဂိတ္အဝင္ဝေလာက္တြင္သာ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ခင္းထားၿပီး ဟုိက္ေဝးလမ္းမမ်ားေပၚတြင္မူ ေကာင္းမြန္ေသာ ဝန္ေဆာင္မွဳမရွိသည္မွာ စာဖတ္သူမ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသားမ်ား မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ပင္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ယခင္ ရန္ကုန္ မႏၱေလး ေျခာက္လမ္းသြား အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးမွာ ႏွစ္လမ္းသြားမွ်သာ ကတၱရာခင္း၍ ေလးလမ္းသြားမွာမူ ေျမသားမ်ားျဖစ္သည္. စာေရးသူမွတ္မိသေလာက္ဆိုရပါမူ ၂၀၀၅/၂၀၀၆ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ ထိုစီမံကိန္းအား တာဝန္ယူေဖာက္လုပ္ေနေသာ ကုမၸဏီမွာ ေအးရွားေဝါလ္ကုမၸဏီျဖစ္သည္။ လမ္းေကာင္း မေကာင္းကိုေတာ႔ အထူးေျပာစရာမလိုေတာ႔ၿပီ။ ထိုကဲ႔သို႔ ကုမၸစီမ်ားအေနျဖင္႔ တာဝန္လစ္ဟင္းမွဳေၾကာင္႔ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရးမ်ား ခရီးေရာက္သင္႔သေလာက္ မေရာက္ပဲ ျဖစ္၏။ ႏိုင္ငံျခားခရီးသြားမ်ားႏွင္႔ ျပည္သူမ်ားအတြက္ အခက္အခဲမရွိသင္႔ပဲရွိေနရ၏။
ေနာက္တစ္ခုမွာမူ Banking Servic မွစ၍ ကုမၸဏီတစ္ခုႏွစ္တစ္ခု ဆက္သြယ္မွဳျပဳရာတြင္ အဓိကလိုအပ္ေသာ တယ္လီဖုန္း၊ ဖက္စ္၊ အင္တာနက္ႏွင္႔ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအား မလုံေလာက္မွဳမ်ားျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၏ တိုးတက္မွဳသို႔ ေရွးရွဴ႕ျပဳရာတြင္ အထက္မွာဆိုခဲ႔ေသာအရာမ်ားသည္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္ေသာ အရာမ်ားျဖစ္သည္မွာ ျငင္းစရာမရွိ။ လမ္းတံတား အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ ေကာင္းမြန္ေစေရး၊ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအား လုံလုံေလာက္ေလာက္ရွိေနႏိုင္ေရး၊ တယ္လီကြန္ျမဴနီေကးရွင္းႏွင္႔ အင္ဖိုေမးရွင္းေတာင္႔တင္းေရးမ်ားသည္ အဓိကအခ်က္အခ်ာက်ေသာ အရာမ်ားျဖစ္၍ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၏ ေဖာင္ဒေရးရွင္းဟုလည္း ဆိုႏိုင္ေပသည္။ ထိုေဖာင္ဒေရးရွင္း အားေကာင္းမွသာလွ်င္ ႏိုင္ငံ၏စီးပြားေရးနံရံမ်ားကို အသားတက်ဆက္လက္တည္ေဆာက္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သလို ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွဳဟူသည္တို႔သည္လည္း ရဲရဲဝံ႔ဝံ႔ဝင္လာႏိုင္ေပမည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ပဲ စာေရးသူဆိုခဲ႔ေသာ ေဖာင္ဒေရးရွင္းမ်ားအနက္မွ တစ္ခုခုေလ်ာ႔ေနလွ်င္ပင္ ႀကီးမားေသာအဆုံးရွဳံးႀကီး ျဖစ္ေနေပလိမ္႔မည္။ ေနာက္က် က်န္ေနခဲ႔ေပလိမ္႔ဦးမည္။လွ်ပ္စစ္မလုံေလာက္၍ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရး ည့ံဖ်င္း၍ စသည္ျဖင္႔ ၍၍ ေနပါမူ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွဳ အားနည္းျခင္းႏွင္႔ လက္ရွိ ရွိၿပီးသား စက္မွဳဇုံမ်ား အခ်ိန္မွန္ မလည္ပတ္ႏိုင္ျခင္း စသည္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံအား ယုတ္ေလ်ာ႔ေစျခင္းမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွဳ အားနည္းျခင္းေၾကာင္႔ တိုးတက္လာေသာလူဦးေရအရ အလုပ္လက္မဲ႔ျဖစ္ရျခင္းမ်ားႏွင္႔ ႀကဳံရျခင္း စက္မွဳဇံုမ်ား မလည္ပတ္ႏိုင္ျခင္းေၾကာင္႔ အလုပ္ရွိၿပီး အလုပ္သမားမ်ား အလုပ္မမွန္ျခင္းမ်ားျဖစ္ႏိုင္သည္ကို ႏိုင္ငံ႔ေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနျဖင္႔ ဆင္ျခင္ေလ႔လာ သတိျပဳရေပမည္။ ထိုတြင္မဟုတ္ပဲ အလုပ္သမားမ်ားအေပၚ အေျခခံလစာႏွင္႔ ရပိုင္ခြင္႔ အခြင္႔အေရးမ်ားကို လစ္လ်ဴရွဳမေနပဲ အလုပ္သမားေစာင္႔ေရွာင္႔ေရးမ်ားတြင္ ႏိုင္ငံတကာကို အတုယူၿပီး ဆက္လက္ခ်ီတက္ၾကရန္လိုေပသည္။ ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသားမ်ားအေနျဖင္႔ မိမိတို႔စိတ္ဓါတ္မ်ားကို ႏိုင္ငံႀကီးသားပီသသူပီပီ အေကာင္းဆုံျဖစ္ေအာင္ ေလ႔က်င္႔ပ်ိဳးေထာင္ၾကပါရန္တင္ျပရင္း နိဂုံးခ်ဳပ္လိုက္ရေပသည္။


မင္းၾကည္ညိဳ