"ဘဝ"

အနာလဲထူ
တာစူဇရာ
မရဏာကပ္
ခႏၶာရပ္မို႔
မျပတ္သတိ
ဥာဏ္ႏွင္႔ၾကည္႔ေသာ္
မရွိအတၱ
ငါသုညမို႔
ဘဝအျဖစ္
ခႏၶာသစ္ကို
မျဖစ္လိုၿပီ ရွိတကား။


မင္းၾကည္ညိဳ

“စက္ဝန္းထဲကအပိုင္းအစမ်ား”

ေႏြဦးအခါ
တန္ခူးမွာကား
ေလသာေနာ႔ေနာ႔
ေတးတစ္ေၾကာ႔ျဖင္႔
ဆိုေတာ႔ၿငိမ္႔ေျငာင္း
သံစဥ္ေဟာင္းကို
သစ္ေလာင္းေဖြေမာ ကိုဥၾသ။

ဖူးလြင္ေတာက္ပ
ရြက္သစ္လွလည္း
ရႊင္ပ်ၾကည္ၾကည္
စီရရီျဖင္႔
ေႏြပီျပင္လုပ္
ေႏြအရုပ္ကို
ထုတ္ႏႈတ္ေဖာ္သည္႔ ေႏြပန္းခ်ီ ။

ကသီကလင္
ရြက္ဝါက်င္လည္း
ေလတြင္ပ်ံဝဲ
ေကာင္းကင္ဖဲလွ်က္
ေျမထဲပ်ံက်
ေလေပြထသည္
ခုန္ထတစ္ဖန္ ေဝဟင္ယံ ။

ညိဳညိဳနီနီ
ေတာင္ခိုဆီမွ
မႈန္ရီမိႈင္းပ်
တိမ္ညိဳျမတို႔
တစ္စတစ္ႏႈန္း
ေအာ္မည္ခ်ဴန္းလွ်က္
ခြင္လံုးပက္ဖ်န္း ေႏြမိုးပီ ။

ဝါေရႊရည္လူး
သည္(ဒီ)ႏွစ္ကူးတြင္
ပြင္႔ဖူးခက္ခိုင္
ပိေတာက္ႀကိဳင္ျဖင္႔

ငုလွဳိင္ဆင္႔ပြင္႔
ညွာတံဝင္႔သည္
ရွင္႔မိုးဖ်န္းပက္ ပန္းဝတ္ရည္။

ႏွစ္ေဟာင္းမွသည္
ႏွစ္သစ္ဆီသို႔
ေရၾကည္သြန္းေလာင္း
အတာေညာင္းဟု
စုေပါင္းသႀကၤန္
ဆင္ႏႊဲျပန္သည္
သရဏံသီလ ေဆာက္တည္ၾက ။

ကဆုန္မာသ
ပုဏၰမ၌
ဗုဒၶေညာင္ပင္
ရြက္သစ္ဆင္ရန္
ေရစင္သြန္းေလာင္း
ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ
စုေပါင္းျပဳသည္ နိဗၺာန္ရည္ ။

ေႏြကိုလြန္ေျမာက္
မိုးကိုေရာက္ေသာ္
ၿဖိဳးေဖ်ာက္တိမ္ၿပိဳ
ေရႊမိုးညိဳသည္
အိုအိုမည္းမည္း
တသည္းသည္းျဖင္႔
မစဲေရသန္ လယ္ကြင္းထံ ။

လယ္ေရေဖြးေဖြး
ထြန္ေရးညက္ညက္
ျပည္႔တြက္စပါး
ဆန္ေပါမ်ားေအာင္
လုပ္သားဥာဏ
ဝီရိယျဖင္႔
တစ္မတစ္အုပ္ တြင္တြင္လုပ္ ။

ဝါေခါင္လလွ်င္
ဘုရားရွင္ႏွင္႔
ျမတ္ရွင္သံဃာ

မဲျဖင္႔လ်ာျဖင္႔
သဒၶါေရွးရွႈ
ျမတ္ေကာင္းမႈကို
ျပဳၾကစဥ္ဆက္ ယခုထက္ ။

မိုးေလကင္းလြတ္
သီတင္းကၽြတ္ဝယ္
မခၽြတ္မယြင္း
စဥ္လာက်င္းသည္႔
ရွင္မင္းဗုဒၶါ
ဝတိ ံသာမွ
အဘိဓမၼာေဟာၾကား
တရားၿပီးလွ်င္
ထက္ေကာင္းကင္သို႔
ဦးတင္မို႔ျဖင္႔
ရိုက်ိဳးေကာ္ေရာ္
မီးပူေဇာ္သည္
မီးထြန္းပြဲေတာ္ ထိန္ထိန္ညီ ။

ျမဴႏွင္းေဝစ
သမယ၌
ျမတ္ကထိန္လ်ာ
ေလးျဖာအာနိသင္
ရယူငင္လွ်က္
အရွင္ျမတ္မ်ား
အက်ိဳးမ်ားေစ ပြဲေတာ္ေပ ။

ေဆာင္းရာသီတြင္
နန္းေတာ္ဝင္ဘိ
သဇင္မည္ရ
ပန္းအလွကို
တစ္ဝရႈစား
ပန္လိုအားျဖင္႔
ပင္ဖ်ားပင္ျမင္႔ ဂုဏ္တင္႔တင္႔ ။

(ေမတၱာႀကိဳးယွက္
ပန္လိုရက္ျဖင္႔
တစ္ခက္သဇင္
ပန္းသခင္ကို
ရင္ဝယ္သိမ္းရန္
စိ္တ္အႀကံႏွင္႔
ေတာင္ယံတက္ဆင္း
ရဂုံတြင္းဝယ္
ျမဴႏွင္းေဖာ္ျပဳ
ေအးမမႈႏွင္႔
တစ္ခုသစ္ပင္
ဟိုထက္တြင္ဝယ္
သဇင္ခက္ဖူး ပန္ခဲ႔ဖူး ။)

နတ္ေတာ္ထိုလ
သမယဝယ္
သုတစုံလင္
စာေပခြင္တည္႔
လူရွင္မ်ားျပား
စာေပအားျဖင္႔
က်ိဳးမ်ားရည္သန္ ဆင္ႏႊဲျပန္ ။

ခြာညိဳရနံ႔
သင္းပ်ံ႕ပ်႕ံႏွင္႔
စိုဖန္႔ႏွင္းယို
လျပာသိုလ္တြင္
ျမင္းပ်ိဳငယ္ခ်င္း
ပြဲေတာ္ခင္းသည္
ျမင္းခင္းသဘင္ ပြဲေတာ္ပင္ ။

ထမင္းနဲပြဲ
တပို႔တြဲဝယ္
အားခဲက်င္းပ
တူေဝငွလွ်က္
နီစြေပါက္လဲ
တရဲရဲတည္႔၊
ဖူးရြစုံညီ
သရဖီႏွင္႔
ေစတီသဲပုံ
ျမတ္ေျခစုံကို
လက္ငုံၾကာပန္း
ဆုေခၽြတမ္းသည္
ရႊင္လန္းႏွစ္သစ္ ႀကိဳေထာက္လင္႔ ။

ေျမာက္ေလတစ္ေၾကာ႔
ေတာင္ေလေသာ႔ႏွင္႔
ေပါ႔ေလ်ာ႔ရြက္ဝါ
ရိုးတံခါ၍
ေျမမွာေၾကြက်
သက္ဆင္းရသည္
ရႊင္ပ်မၾကည္ လြမ္းေငြ႕ရီ ။

ႏွင္းမႈန္ၾကားဝယ္
ရြက္ဝါငယ္သည္
တြယ္ရာမဲ႔မဲ႔
သက္ဆင္းခဲ႔၍
ပစ္မဲ႔ဘဝ
ေရာက္ခဲ႔ရလည္း
ျပန္က်ပင္ေအာက္
ထိုေျမေစာက္၌
ရြက္ေျခာက္ေဆြးေဆြး
ေျမဇာေကၽြးသည္
သက္ေပးရွင္ေစ
ရြက္သစ္ေဝဟု ။
ေတာင္ေျခပတ္လည္
ျမဴေဝသြယ္လွ်က္
ေဆးျခယ္ေငြေရာင္
ေအာက္ခံေဘာင္ကို
ညိဳေရာင္ပီျပင္
လြမ္းေငြ႕သြင္ျဖင္႔
စိတ္လွ်င္ေငးေငး
ေဝးသို႔ေတြးသည္
ျဖစ္ေရးပ်က္ျမင္
ဟိုတိတ္စဥ္ကို
ျပန္ျမင္လွ်င္လည္း မ်က္ရည္ဝဲ ။ ။
ၾကည္ႏူးလွ်င္လည္း ပီတိခဲ ။ ။

              မင္းၾကည္ညိဳ 

“ႏႈတ္”

စကားဆိုတာ၊ ပ်ားသကာလို
ခ်ိဳသာေနခိုက္၊ သူအႀကိဳက္ေတြ႔။
တမာလိုခါး၊ ဆိုစကားမူ
နားမွာခံခက္၊ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ေလ႔။
စကားစကား၊ ဆိုပါျငားေသာ္
အမွားမယွက္၊ ႏွစ္ဖက္မွ်တ
ဆိုတတ္မွလွ်င္၊ အားရႏွစ္ေထာင္း
ခ်ီးမြမ္းေကာင္း၏၊ မိတ္ေပါင္းသဟာ
ႏွစ္သက္စြာ၏၊ ဝါစာပီယ
ပါးစပ္မွတြင္၊ ဖြင္႔ဟႏႈတ္ခ်ိဳ
သုိ႔ကလိုေၾကာင္႔၊ အပိုမရွိ
မွန္သည္႔ထုံးမူ၊ ႏွလုံးယူကာ
မ်ားလူတို႔ၾကား၊ သစၥာထားလွ်က္
တရားႏွင္႔ပင္၊ ဥာဏ္ႏွင္႔ယွဥ္ေသာ္
ႏႈတ္လွ်င္ခ်ိဳျမ မဆုံးတည္း။ ။

               မင္းၾကည္ညိဳ